Boren in oeroude rotsen van Hydra

Het is altijd een heksenketel in de haven van het eiland Hydra, waar Vassilis met zijn Nederlandse klanten binnen zeilt. Vaak een hele toer om aan te meren zonder schade te maken, met zoveel onervaren zeilers op het water. Dit jaar is het, net als overal, rustig. Als hij de lijnen om de rotsen vastlegt komt de havenmeester, met een ‘Jassoe Vassilaki’, aanlopen.

 “Wanneer regel je eens wat ringen op de rotsen?”, vraagt Vassilis hem, “nu struikelen de toeristen over de lijnen.” ”Ach”, zucht de havenmeester, ”je speelt met onze pijn! We hebben daarvoor al 6 jaar geleden een aanvraag gedaan, maar de archeologische dienst heeft nog geen goedkeuring gegeven.” De rotsen in de haven van Hydra zijn van archeologische waarde, er wordt zuinig mee omgesprongen. Er mag niet zomaar door ‘Jannis en alleman’ in geboord worden om er haken en ogen in vast te pinnen, om het de zeilers wat makkelijker te maken.

De volgende ochtend is Vassilis voor dag en dauw op. Net als hij een slok koffie wil nemen verschijnt de havenmeester met een wethouder op de rotsen.”Vassili, kalimera!”roept de havenmeester glunderend, “we komen de ringen plaatsen!” Een stel gemeentewerkers beklimmen de rotsen met enorme boren. De wethouder maant de havenmeester de stroom aan te sluiten, maar…er is geen stroom. De wethouder beveelt:  ”Bel Jannis! Zeg hem de stroom aan te sluiten!” 

Jannis  wordt gebeld, maar hij weigert de stroom aan te sluiten zonder orders van de burgemeester zelf, zoals de wet het voorschrijft. De wethouder wordt kriegelig, en roept nu zelf in de telefoon:” Sluit die stroom aan! Begrijp je niet hoe ons land zo geworden is zoals het momenteel is?” Woest brult hij nu: ”Er moet hier gewerkt worden! Doe wat ik je zeg en sluit de stroom aan!” Vassilis, de ietwat verbaasde, maar zeer geanimeerde toeschouwer van dit tafereel, vraagt de havenmeester fijntjes: ”Is er soms een vergunning nodig van de provincie om de stroom aan te sluiten?”

 Uiteindelijk komt het goed met de stroom, en na 6 jaar wachten wordt er geboord in de oeroude rotsen van Hydra. In het schilderachtige stadje, met de authentieke architectuur, gaan enkele luiken open. Ezels- die het vervoermiddel van dit autoloze eiland zijn- balken hier en daar. Het boren is oorverdovend. De wethouder, geheel in zijn element, geeft nieuwe bevelen. De ringen moeten uit de opslagplaats worden gehaald. “Het zijn er 42,”roept hij nog, “ik heb het nagekeken.” Even later komen de gemeentewerkers terug met de verklaring dat, buiten dooie kakkerlakken, slechts 2 ringen gevonden zijn. De wethouder is nu ziedend. Tierend en scheldend vertrekt hij, de antieke rotsen als gatenkazen achterlatend.

 ”Griekenland gaat ten onder aan de polinomia (overregulering)”,vindt Vassilis.”Alle bestaande wetten en wetjes vergroten de mazen van het net. Met een slimme advocaat kun je alle kanten op, net hoe het uitkomt. Om transparantie te bereiken moet de wet worden herschreven.” Aristotelis zei: ”Ook wanneer wetten opgetekend staan, betekent dat niet dat ze onveranderlijk moeten blijven.” Hij was een wijs mens.