"Mensenpakhuizen"

Maandag

Met een stralende glimlach verschijnt hij in de deuropening,op zijn arm een paar bossenkraakverse bloemen. Pakistaan,schat ik zijn uiterlijk in.Waarschijnlijk woont hij met nog 10,of 20 landgenoten in een illegaal gehuurd appartement. Of met een massa illegale migranten in een leegstaande fabriek. 'Mensenpakhuizen', stond er in de krant. Behalve bloemenventer is hij ook "rakoselectis": hij scharrelt is de vuilnis,veelal naar metalen objecten. "Dio evro",zegt hij ,met een  accent."Twee euro". Ik kan dezelfde bloemen niet inkopen voor die prijs, bedenk ik,en vertel hem dat ik ook bloemen verkoop. Hij lijkt geen jota te begrijpen van mijn woorden,en loopt met zijn glimlach door naar de volgende winkel.

Dinsdag

Een zigeunerin trekt met haar karretje planten langs de winkels."Drie euro",roept ze. Als ik weiger  vraagt ze of ik misschien een kijkje in de toekomst wil nemen voor een zacht prijsje. Verwensingen mompelend in haar eigen taal vertrekt ze.

Woensdag

“Tzamia,dio evro”,zegt een donkere jongen. Met 3 Griekse woorden probeert hij brood op de plank te krijgen:”Ramen,twee euro.”Met zijn emmer en spons leurt hij langs de winkels. Even later verschijnt een jonge Afrikaan met een enorme bos sokken.”Heel goed,en niet duur”,prijst hij zijn waren aan. Ik leg uit dat ik de zwarte markt niet kan steunen: ik heb een winkel. Ik betaal belasting,huur,verzekeringen en zelfs voor de stoep waarop ik mijn planten buiten zet. Langs me heen schuift hij de winkel binnen,waar hij zijn volgende potentiele klant denkt te zien zitten:Vassilis.

Donderdag

In de havenstad Patras wordt een man beroofd en vermoord door Afganen. De stad is in rep en roer. Duizenden illegale migranten wonen in een leegstaande fabriek,en worden gedoogd en geholpen door de bevolking,die hen kleding en maaltijden verstrekken.Met de moord op ‘een van ons’ komen de migranten in een ander licht te staan.De mensen in Patras zeggen zich onveilig te voelen. Een vader vertelt dat hij zijn kinderen voorlopig niet buiten zal laten spelen. De nazistische partij ‘Gouden Dageraad’ ziet zijn kans schoon,en massaal trekken partijleden naar Patras,om de oorlog tegen migranten aan te gaan, gewapend met messen en stenen.

Vrijdag.

 Sotiris,collega bloemist,bij wie ik even langsga, voelt zich verre van veilig.”Ik ben al 5 keer overvallen,het is een ramp!”,zegt hij in zijn kleine winkel,in hartje Athene.Ook Anna,dik in de zestig,kan over  onveiligheid  meepraten: ze heeft  al diverse malen het mes-letterlijk- op haar keel gehad,en de dagomzet meegegeven om het vege lijf te redden.Ze draait tegenwoordig de deur van haar buurtwinkel-die tot 10 uur ‘s avonds open is-op slot. Ze heeft haar winkel al ruim dertig jaar en weet voor wie ze opendoet. ”De buurt verandert”, vertelt ze”,er komen steeds meer buitenlanders bij.”

Zaterdag

Uit de buurwinkel  wordt een schilderij gestolen.Alhoewel de meeste winkeliers buiten waren op het moment van het misdrijf,heeft niemand iets gezien.Natasha,de eigenares van het gestolen voorwerp heeft een idee:”Misschien moet ik gewoon de Gouden Dageraad eens bellen.” De nazistische partij staat bekend om zijn directe hulp aan burgers. ”Dan moet je een ding niet vergeten,” zegt Yannis.Natasha,en alle buren die zich voor haar winkel verzameld hebben,kijken Yannis vragend aan.”Sperneis aera,therizeis thyelles”,zegt hij. ”Wie wind zaait,zal storm oogsten.”Hopenlijk denkt men daar ook aan bij de verkiezingen van 17 juni.

(Gepubliceerd in "Reformatorisch dagblad", Mei 2012)