Geertje Spiliotopoulou-Nieuwenhuis woont met haar man Vassilis in de havenstad van Griekenland, Piraeus, samen met hun kinderen Apostolos en Anna.

Tot voor kort runden zij hun bloemenwinkel 'Anthodesmos' in het centrum van de stad. Door de financiele crisis en het ingrijpende bezuinigingsbeleid moesten zij 'de Nederlandse bloemenwinkel in het hart van Piraeus' helaas sluiten.

Geertje, freelance schrijfster en bloembindster, schrijft over haar ervaringen in het Griekenland van de crisis en zoekt daarbij altijd naar lichtpuntjes.

woensdag 6 juni 2012

"We worden als citroenen uitgeperst"



 Als een lichtpaarse wolk staat de Jacarandaboom  in het midden van het parkje te 
bloeien, een circel  van bloemen, feestelijk uitstrooiend op de tegels. Kinderen rijden 
er, vrolijk achter elkaar aanjagend, met hun fietsjes doorheen. Op de bankjes naast
mij zitten de moeders, een oma en een man druk pratend pompoenpitten te eten. 
Aan de schilletjes op de tegels rond het bankje te zien zitten ze er al een tijdje. Het is 
10 uur in de avond,en nog goed buitenzitten. De kinderen houden ‘s middags een 
siesta,en gaan laat naar bed.   “Ik loop maanden achter met mijn betalingen”, verzucht
een van de moeders. “Alleen met de hypotheek kan ik niet achterblijven. Ik lig er 
wakker van, het is alsof er een mes op mijn keel staat.” “We worden als citroenen 
uitgeperst. En die hulpleningen”, zegt  de man  smalend ,”binnen 3 dagen stroomt het 
geld weer terug naar de Trojka (Europesche Centrale Bank,I.M.F.,Europesche 
Commissie).  Ze betalen zichzelf. Van al het geld dat ons is geleend,  is ruim driekwart 
teruggestroomd. Als het komt heet het lening,en als het teruggaat heet het rente.” 
De vrouwen kijken hem verbaasd aan. “Ongelofelijk”,zegt de vrouw, ‘met het mes op 
de keel’,  “waarom demonstreert het volk in Europa eigenlijk niet? Het is hun 
belastingsgeld.” Ontstemd gaat de man verder:”Hoeveel geld denk je dat  er in de 
banken gepompt is, die al jaren met ons geld speculeren? De afgelopen maand heeft 
de Trojka 30 biljoen  in de banken gestoken.Dat wij creperen interresseert niemand.” 
Kwaad spuugt hij een pompoenschilletje op de tegels. Ik zie mijn taxi aankomen. De 
man en de vrouwen praten druk verder terwijl ik instap.   
  Giorgos rijdt alweer jaren op zijn taxi. Behalve mensen, bezorgt hij ook bloemen, 
in heel de Lekanopedio (Athene en omstreken). “Alles ligt stil”, moppert Giorgos, 
“de economie wordt uitgehold. Maar dat is precies wat America wil. America hoopt 
dat Europa uit een valt, zij is te groot en te machtig geworden. Het loopt precies 
volgens plan,” vervolgt hij, “waarom denk je dat ze de crisis zelf begonnen in 2008
met de Lehman Brothers?”.  
   Hij slaat af, en laveert  door de nauwe straatjes van de stad. “Nu maar zien wat de 
verkiezingen ons brengen, America en Europa sporen ons aan op de traditionele 
partijen te stemmen, die de bezuinigingsmaatregelen willen handhaven. Maar Grieken 
zijn een eigenzinnig volk: als je zegt dat ze wit moeten stemmen, stemmen ze zwart.” 
Giorgos is een van de vele taxichaffeurs met goede diploma’s op zak: in Italie 
studeerde hij voor veearts. Toen hij jarengeleden zijn baan verloor besloot hij een taxi 
te exploiteren, toen nog een lucratieve baan. Momenteel moeten taxichaffeurs  
overuren  draaien om aan een omzet te komen. Maar Giorgos is een tevreden man. 
Om 5 uur zet hij zijn auto aan de kant om een duik in zee te nemen met  zijn gezin. 
Ook op zondag riidt hij niet. Natuurlijk kan hij zich dit alleen permiteren omdat zijn 
vrouw fulltime werkt. “Mijn gezin is veel belangerijker dan een paar euro meer in 
mijn zak” zegt hij altijd.


(Gepubliceerd in "Reformatorisch dagblad", Juni 2012)  

Geen opmerkingen:

Een reactie posten