"Waarom ben je dan nog hier?"

Maandag
   "We gaan terug naar de Drachme!",roept mijn buurvrouw opgewonden, het penseel
nog in de hand. "Ze zeggen het op de radio."Natasha schildert en verkoopt lijsten,en
luistert de hele dag naar een ratelende verslaggever,die de luisteraars bedelft onder
zijn visie op de actuelen gebeurtenissen.
   Mijn klant kijkt even verbaasd op,dan concentreert ze zich weer op het uitkiezen
vanbloemen, voor de doopversiering van haar dochter.Ze wil graag droogbare
materialen, zodatze het bloemstukje kan bewaren. Mocht haar dochter ooit trouwen
betwijfelt ze of er geldvoor bloemen zal zijn.
   Tot mij verwondering is dit de derde doopversiering die ik binnen een week afsluit.
Natuurlijkis het 'doopseizoen' nu begonnen: de kinderen worden 3
maal-spiernaakt-ondergedompeldin het doopvont,dus 's winters wordt er nauwelijks
gedoopt.Maar het geboortecijfer is enormgedaald: Veel mensen besluiten geen
kinderen te krijgen in deze onzekere tijd.Ook het aantalmiskramen is om
onverklaarbareredenen enorm toegenomen. Al vermoeden artsen datde stress-die
de crisisperiodemeebrengt-de oorzaak is. Maar de grootste oorzaak vanhet lage
geboortecijfer iswel de uittocht van jongeren naar het buitenland.
   De ouders hebben begrip voor het wegtrekken van hun kinderen.Al blijven ze vaak
metbloedend hart achter, hopen zij op een betere toekomst voor hun nazaten. Minder
begripis er voor Nederlanders,en andere buitenlanders,die 'een andere deur' hebben,
maar toch hierblijven."Kom je uit Nederland?",vraagt ook mijn klant vandaag,"Waarom
ben je dan nog hier?"Ik krijg geen tijd om het uit te leggen: de telefoon gaat. Het is Pia
van de NederlandseVereniging. "We moeten elkaar allemaal steunen",vindt Pia."
Als jij wat bloemwerk voor onsevent brengt,maken wij reclame voor jouw winkel
op de uitnodigingen."

Vrijdagavond.
   We zitten met een groep vrouwen,en enkele mannen in de koffieruimte bij de
NederlandseVereniging in Athene.
  "Je moet eens wat vaker komen",zegt een fragiel vrouwtje, met rossig haar,naast me.
"We slepen elkaar door de situatie heen." Er zijn heel wat leden teruggegaan naar
Nederland,vertelt de vrouw die koffieschenkt,het meest jonge gezinnen. "Maar wij
redden het wel,want we houden van Griekenland!",roept een vrouw met Rotterdams
accent."Ik ga hiervoor geen goud meer weg",valt een Belgische haar bij,"We hebben
geleerd te doen met minder,en zijn daar niet slechter van geworden." Al deze
Nederlanders voelen zich verbonden met hetland en het volk achter de negatieve
berichtgeving en cijfers,en kiezen ervoor te blijven.
  Wel maken ze zich zorgen om de jeugd,de hoge werkeloosheid,de lage lonen. "Hoe
zal detoekomst eruit zien?",verzucht iemand."Wij hier,en zij daar",komt het antwoord.
Ouders inGriekenland, kinderen in Nederland.Ik vraag Apostoli,die in Nederland wil
komen studeren,hoe hij het ziet."Ik ga proberen terug te komen",zegt hij,"ik wil
Griekenland helpen"."Maar hier is toch geen toekomst?",vraag ik."Mam",zegt Anna,die
het roerend met Apostoli eens is, "Wij zijn detoekomst."


(Gepubliceerd in "Reformatorisch dagblad", Mei 2012)