Nazipartij floreert als zwammen op rot hout

Als zwammen op rot hout floreert de nazistische partij ‘de Gouden Dagenraad’ in het zwartst van de crisis. Volgens opiniepeilingen zou het zelfs de derde grootste partij zijn in Griekenland. Partijleden en volgelingen sloven zich vreselijk uit. Gekleed in zwarte t-shirts, waarop grote letters de partijnaam schreeuwen, struinen zij over markten, speurend naar verkopers zonder vergunning. Wanneer de vergunning niet op commando getoond kan worden slaan ze de boel kort en klein. Achteraf blijkt er soms toch een vergunning te zijn.

 In het hartje van Athene organiseert de partij een mooie actie: voedseluitdeling. Dozen met peulvruchten, rijst, fruit, aardappels, vis, en meer etenswaren staan te wachten op hongerige….Grieken, die hun indentiteitsbewijs moeten tonen om een zak etenswaren te bemachtigen.  Migranten mogen alleen watertandend toekijken. Een vrouw, die wel haar Griekse indentiteit kan laten zien, maar een ‘verdacht’ accent had, vanwege enkele ontbrekende tanden, wordt door de Gouden Dageraders weggestuurd met de boodschap bij een andere politieke partij kaviaar te gaan halen. Er is genoeg voor duizenden mensen, maar er maken slechts 500 personen gebruik van de actie. De rest van de Grieken weigert te eten uit de hand van Nazi’s.

 Een andere actie van de partij is het bloed afnemen voor de bloedbank, op zich een prachtig initiatief. Partijleiders geven het goede voorbeeld en laten een buisje bloed aftappen, onder het licht van de camera’s van een groep journalisten. “Het bloed”, verklaarde de partij, “mag alleen gebruikt worden voor Griekse patienten”. De politiek reageerde furieus. De bloedbank verklaarde wel blij te zijn met de actie, maar het bloed te gebruiken voor alle mensen die het nodig hebben zonder onderscheid te maken in ras of religie.

Tegelijkertijd circuleert er een petitie op internet, die we kunnen ondertekenen: een  groep mensen vindt dat de partij verboden moet worden omdat het geen democratische partij is. 

“Kijk, daarom hebben we de Gouden Dagenraad nodig!”, roept mijn collega winkelier bij alles wat zij als onrecht beschouwd. Dit kan varieren van een verkeerd geparkeerde auto die haar in de weg staat, tot een migrant die dezelfde handel als zij zwart verkoopt. Als ik met haar in gesprek ga, merk ik dat ze helemaal niet achter de ideeen van de partij staat. “Waarom maak je dan iedere dag propaganda voor de partij?” vraag ik haar. “Omdat er geen staat is”, zegt ze, “we kunnen bij niemand anders terecht.”

 Een noodsprong van mensen zonder hoop ,denkt mijn klant die heeft meegeluisterd. Ze worden achtervolgd door rekeningen en alsmaar oplopende belastingen. De zorg is failliet, nu moeten ze ook de medicijnen en doktersbezoek  uit eigen zak betalen. Ze zien geen lichtpuntjes meer, in dit land waar de economie nagenoeg stilligt, en wenden zich tot de ultrarechtse partij die nog iets voor hen doet.

 De Trojka onderhandelt met de regering over nieuwe bezuinigingen. Het mes gaat weer in de lonen en de pensioenen. “Kijk”, zegt mijn collega winkelier, en opent haar hand waarin wat kleingeld ligt, “dit is het enige wat ik op het moment heb.” Het belooft een moeilijke winter te worden.