Rollen in drama moeten goed gespeeld worden.

Met het schrikbeeld voor ogen van rijen wachtende, zuchtende, (voor)dringende mensen beklim ik de trappen van het ziekenfondsgebouw. In augustus staat er een reisje naar Nederland op mijn programma, dus ik moet een Europese Verzekeringskaart aanvragen. Daarmee ben ik dan ook in Nederland verzekerd voor ziektekosten.

 Op de tweede verdieping aangekomen, ben ik tot mijn verbazing meteen aan de beurt. De blonde vrouw achter de balie geeft mij een formulier dat ik invul. Als ik klaar ben checkt ze het even, en legt me geduldig mijn vervolgroute uit.

 Ik loop naar de balie aan de overkant waarachter een donkere man op mij zit te wachten. Geen rijen, geen kibbelende mensen over wie er eerst was. Met een serieuze blik bekijkt hij mijn formulier. Tikt wat in op zijn computer. Staart naar het scherm. ”Heb je een nieuw paspoort?” vraagt hij, blij iets gevonden te hebben. Ik knik. Alles verder in orde. Mijn route leidt naar een balie verderop. Opnieuw wordt mijn formulier met Argusogen bekeken. De man kijkt zo bedenkelijk dat ik verwacht dat hij ‘terug naar af, u ontvangt geen verzekeringskaart’ zal zeggen. Maar ik mag door naar de derde verdieping.

Intussen heb ik al drie maal een half uur wachttijd uitgespaard. Onbekend waarom het zo rustig is hier.Net als op het postkantoor, en in de hele stad. En op de eilanden vertelde Vassilis me. Nee, ze zijn niet met vakantie. Waar alle mensen zijn is een raadsel. Zit iedereen thuis? Geen geld om de premie te komen betalen? Achterstallige betalingen, en hier dus niets te zoeken?

 Ik loop een kantoor binnen waarin 4 ambtenaren zitten. Geen enkele verzekerde te bespeuren. Een jongeman met een brilletje komt op me af lopen, plukt het formulier uit mijn handen en begint druk te werken.  “Wat is dit”, vraagt hij ineens verbaasd, “Che…Che-e….. is dit uw naam?” “Dit is de vertaling van mijn Nederlandse naam, zeg ik bijna verontschuldigend. Hij glimlacht en tikt mijn gegevens in op de kaartmachine. Twee minuten later rolt mijn felbegeerde verzekeringskaart eruit. De ambtenaar komt achter zijn bureau vandaan met mijn formulier, een pen en een blik alsof we een miljardencontract gaan ondertekenen. “Schrijft u hieronder uw naam voluit”, zegt hij. Ik doe het. “En de datum”. Ik schrijf het op. “Dan uw paspoortnummer”. Die kan ik inmiddels wel dromen. Hij wijst: ”Hier uw handtekening.” Ik krabbel. De Europese Verzekeringskaart landt in mijn handen. 

Natuurlijk ga ik nu niet denken dat men in Nederland zoiets met een telefoontje regelt. Of met 3 minuten achter de computer. Alles verloopt in Griekenland  wat  dramatischer. Het drama is tenslotte door de Grieken zelf uitgevonden, en: ‘ If you can’t beat them, join them’. Ook zeg ik niet tegen de ambtenaar met het brilletje: ”Al mijn gegevens staan toch al bovenaan op het formulier. En in het bestand van de computer.” Nee, dat zou te nuchter zijn. Te westers. De rollen in het drama moeten goed gespeeld worden. Blij met mijn kaart ren ik de trappen af, de zinderende hitte tegemoet.