Het vliegtuig
komt laag aanvliegen over de havens van Piraeus. Mijn reisje naar Nederland zit
er weer op. Ik zie de betonstad beneden onder me voorbij schuiven. De
geelbruine deken van smog ligt er dik overheen. Dan zwenkt het vliegtuig uit
over het blauwe water van de Saronische golf. Kleine eilandjes schieten beneden voorbij.
“Thuis!”, denk ik blij, en neem me voor snel weer een duik te nemen in het
blauwe water.
Als ik, mijn koffer meezeulend, weer door Piraeus
loop, ebt mijn vrolijkheid al gauw weg. Ik sta weer met beide benen op de
grond. Het is stil in de stad. Te stil, weet ik. Eind augustus zou alles weer
op gang moeten komen. Ik zie enkele winkels die tijdens mijn afwezigheid besloten
hebben er de brui aan te geven. Als ik opmerk:” Wat is het stil in de stad!”
wordt er meewarig gelachen.” Waarom zou men haast maken terug te komen? Er is
toch niets te doen.”
De zorgen worden vaak meegenomen naar de
plekjes buiten de stad. Yannis vertelt: ”Ik zou een week met mijn broer naar
ons huisje op Aegina gaan, maar na 2 dagen hield ik het voor gezien. Mijn broer
had het alleen maar over de binnengekomen rekeningen en over de kortingen op
zijn loon. Als je alle problemen meeneemt kun je net zo goed in de stad blijven”,
vindt hij.
Ik loop even binnen in het krantenwinkeltje
van Dimitris. De zwarte zwartheid –zoals de Grieken het zeggen- druipt van de
voorpagina’s. ”Kortingen op lonen van politie, diplomaten en rechters “, lees
ik. Iedereen weet dat politie nu al een schijntje verdienen.” 50% minder
buitenlandse toeristen”, zie ik staan. Vassilis heeft daar als schipper ook
veel last van gehad deze zomer. In augustus- altijd de drukste maand in de
botenverhuur- heeft hij een paar weken stilgezeten. “Studenten blijven dicht
bij huis”, kopt een andere krant. Ouders hebben geen geld voor een kind op
kamers. “Met ingang van 1 september moeten we onze medicijnen zelf betalen.” Het
is nog onduidelijk hoe, en of we dan nog geld terugkrijgen van het ziekenfonds.
“Evangelos Venizelos roept het volk op de regering te steunen ”, lees ik verder.
Om dit laatste moet Dimitris lachen. “Onze
politici zijn niets anders dan marionetten van de Trojka”, vindt hij. “Merkel
trekt aan de touwtjes. Bovendien zijn er voorverkiezingen in Amerika. Waarom
denk je dat heel Europa ineens roept dat Griekenland in de euro moet blijven?
Financiele onrust in Europa is het laatste waarop Amerika zit te wachten. ” “De
groep werkelozen is nu groter dan de groep werkenden”, lees ik nog. ”De werkelozen
kosten de staat miljarden. ”
Na een paar weken in Nederland te zijn
geweest, krijg ik toch weer maagpijn bij het lezen van zoveel negatieve
berichten. Dimitris vindt dat belachelijk: ”Het verandert toch niets aan de
zaak?”, vraagt hij. Dat is waar! Ik was even vergeten dat ik al 5 jaar zulke
berichten lees. Gelukkig hoor ik bij de soort reizigers dat wel alles van zich
af kunnen zetten zodra ze weg zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten